Als we zitten gaan we terug naar pure aanwezigheid. We voegen niets toe aan dit moment maar laten het moment zelf aan het woord. 

Zelf luisteren we alleen maar. Dat is mijn aanwezigheid in aandacht. 

In ons dagelijks leven is onze aanwezigheid versluierd. We produceren zoveel geluid dat we onszelf niet horen als we luisteren en niet zien als we kijken. We gaan schuil achter een dikke laag van mentale rommel zoals meningen en oordelen. 

Toch "zijn" we dan ook volledig. Het is niet zo dat we in het dagelijks leven niet zijn en op de meditatiemat wél. Ook midden in de drukte van het dagelijks leven is er een volledige aanwezigheid, dat kan niet anders. Je staat er alleen niet bij stil, letterlijk. 

Terwijl eigenlijk elke activiteit die je onderneemt je aanwezigheid onderstreept. Jij bent het immers zelf die iets doet. Daarom kan je zeggen: je activiteiten ontsluiten het "zijn" én versluieren het zijn, tegelijkertijd. Dat geldt voor heel veel van wat je doet, zeker ook voor je mentale activiteiten. Je bezigheid toont aan dat je bestaat, maar tegelijkertijd maakt het je bestaan onzichtbaar omdat het verscholen gaat achter je activiteit. 

Tijdens mediteren laten we dat waar we normaal  gesproken achter verschuilen, zoveel mogelijk gaan. We zitten alleen maar. En met zo weinig versluieringen wordt je eigen aanwezigheid steeds zichtbaarder. 

Maar als je echt al je activiteiten achterwege laat kun je steeds minder goed bewust zijn van je aanwezigheid, omdat bewust zijn van je afwezigheid  zelf ook een activiteit is die je laat varen. Wat blijft er dan over in de meditatie? 

En daar komt vertrouwen om de hoek kijken. In de stilte die ontstaat is er iets wat je vertrouwen zou kunnen noemen. Vertrouwen dat ik ben, dat de wereld is, dat de wereld en ikzelf op elkaar passen, een geheel vormen. 

Je hoeft dat vertrouwen niet te zoeken. Ik denk dat de stilte die je kan ervaren een vorm van vertrouwen is. Vertrouwen is de stilte zelf.