Meditatie, daar kan je niet eens lekker voor gaan zitten. Niet zoals je voor andere dingen kan gaan zitten, zoals een kop koffie of thee, of een goed gesprek.

Dan kan niet omdat meditatie eigenlijk niet iets is. Zo spreken we natuurlijk wel over onze meditatie, we zeggen bijvoorbeeld: “ik zit ’s ochtend voor het ontbijt een half uur.” Maar die zin heeft niets met de werkelijke meditatie te maken. In de meditatie is het niet ’s ochtends of ’s avonds, voor of na het ontbijt.

Want als je je blik werkelijk naar binnen richt, als je werkelijk aandachtig aanwezig bent met alles wat zich aandient of met hoe het zich aandient, dan is er niets anders dan precies dat: het aandienen.

Meditatie laat geen ruimte daarbuiten omdat het alle ruimte in zich heeft, het is alom aanwezig. Er is zeker geen ruimte voor een ik die als het ware ernaast staat. Zodoende kan je er ook niet eens lekker bij gaan zitten.

En dat kan een beetje eng zijn. Wil ik wel aanvangen met iets wat zo volledig is, wat geen ruimte over laat? Iets waar ik zelf niet bij kan zijn, niet als toeschouwer, niet als een vast onveranderlijk zelf?

En toch worden we steeds weer naar het kussen getrokken. In de meditatie ervaren we blijkbaar iets wezenlijks. Letterlijk wezenlijk, iets wat appelleert aan ons wezen. Die roep naar het kussen is er tegelijk met de weerstand die we ook wel eens kunnen voelen.

Een beetje discipline kan zeker helpen. Maar tegelijkertijd is het ook belangrijk om die roep levend te houden. Want die helpt ook. Discipline kan regelmaat brengen, maar de roep brengt toewijding.

En wellicht helpt het ook om er gewoon niet te veel mee te zitten, en lekker daad bij woord te voegen.