Soms lees ik een kookboek, maar zelden lijkt die vervolgens op de maaltijd die ik ga maken. Ik zie een ingenieus recept, een prachtige foto, een ingrediënten lijst die buiten mijn bereik ligt, en ik heb honger. Als ik vervolgens iets maakt met ingrediënten die ik wél in huis heb stil ik mijn honger maar lijkt mijn maaltijd in niets op het plaatje uit het boek.

Het lezen van een kookboek stilt niet mijn honger. Net zomin als dat het lezen van zen boeken mij verlichting schenkt. Daarvoor zal ik toch echt zelf moeten oefenen. Mijn spirituele honger kan wél worden aangewakkerd door boeken te lezen. En het vooruitzicht van een voedzame spirituele maaltijd kan als een warme deken voelen. Maar uiteindelijk moet ik zelf in stilte gaan zitten.

En zitten doe ik met dat wat ik in huis hebt. Ik probeer natuurlijk alle adviezen op te volgen, zoals: Mediteer in een rustige ruimte, eet en drink met mate etc. Maar uiteindelijk neem ik genoegen met wat er voorhanden is.

En het plaatje van mijn meditatie is vervolgens zelden zo perfect als het plaatje in het boek. Voor mij geen halo, geen stralend inzicht. Mijn cake zakt wat in, mijn rijst is wat flauw.

En toch stilt die ingezakte cake en die flauwe rijst mijn honger. Mijn dagelijkse kost is hetgeen me verder brengt op het pad.

Af en toe blader ik wat terug in mijn zen boeken. Herken ik wat daar beschreven staat? Misschien toch even een extra ingrediënt in huis halen, toch even op een andere manier de zaak snijden, roeren, samenvoegen. Zo maak ik gebruik van de ervaring van de stamhouders.

Maar het belangrijkste is dat ik mijn maaltijd bereid met totale aandacht, liefde en toewijding, waarbij ik elk ingrediënt met respect behandel, dat is mijn oefening.