Ga niet in andermans stilte zitten maar zoek je eigen stilte op. Want zo gaarne als men bereid is een aangeboden stilte te betreden, zo moeilijk kan een verblijf in je eigen stilte zijn.

Andermans stilte is behulpzaam. En dan heb ik het over de stilte van bijvoorbeeld een museum, van de natuur, van een religieuze plek. Maar ook de stilte van een strand, van de nacht of van een ontmoeting. En natuurlijk de stilte die we nu hier ervaren.

Die stilte is zo waardevol want ze neemt je liefdevol bij de hand en leidt je naar je eigen stilte. Ze brengt je eigenlijk naar het punt waar jouw stilte begint.

Meditatie is je niet verzetten tegen de stilte in jezelf.

Wij hebben  het vermogen om steeds stiller te worden. Door bij je eigen stilte te blijven. Dat betekent: geen podium bouwen in een stil arena, niet een pad te volgen in een stille tocht maar door te verblijven daar waar elke markering of bewijzering ontbreekt.

En dit “zijn” is vaak niet groots, niet heroïsch. Een niet-spannende oefening. Misschien confronterend maar een zónder heldendaden.

De afsluitende zin van de SANDŌKAI, een Soetra uit onze traditie, luidt: “Maak geen haast maar verspil geen tijd”. Je kan dit zien als een aansporing voor deze niet-spannende wijze van oefenen. Geen haast maken betekent: alleen maar bij jezelf blijven. Geen tijd verspillen betekent: alleen maar bij jezelf blijven. Alles wat je doet leidt je af van je eigen stilte. Maar tegelijkertijd, terwijl je niets kán doen is er de aansporing: verspil geen tijd, laat je niet afleiden van dit niet-doen.

Je eigen stilte is geen constructie. Het is niet iets buiten jezelf waar je aan kan leggen. Die stilte kan je alleen maar volledig verwezenlijken. Daarom zou ik jullie willen uitnodigen om vooral in je eigen stilte te zitten.